از تارهاى حله‌هاى بهشتى كه براى اهلش مهيا شده نيست . امام امت در ذيل اين روايت مىفرمايد : « اى واى به حال ما اهل غفلت كه تا آخر عمر از خواب برنمىخيزيم و در سُكر ( و مستى ) طبيعت باقى هستيم بلكه هر روز بر مستى و غفلت ما مىافزايد ، جز مقام حيوانيت و مأكل و مشرب و منكح آنها چيز ديگرى نمىفهميم ، و هر چه مىكنيم گرچه از سنخ عبادات هم باشد باز براى اداره بطن و فرج مىكنيم . . . ولى باز نااميد نبايد شد ، ممكن است پس از مدتى بيدارىِ شب و انس و عادت به آن ، خداى تعالى كم‌كم دستگيرى فرمايد و با يك لطف خفىّ ، خلفع رحمت بر تو بپوشاند ، ولى از سرّ عبادت مجملا غافل مباش و همه را به تجويد قراءات و تصحيح ظاهر فقط مپرداز ، اگر نمىتوانى مُخَلَّص شوى ، لااقل براى آن قرة العينى كه حق تعالى مخفى فرموده بكوش و يادى از فقير عاصىِ حيوان سيرت كه از همه درجات به حيوانيت قناعت كرده - اگر مايل شدى - بكن ، و با توجه به خلوص نيت بخوآن « اللّهُمَ ارْزُقْنى التَّجافِىَ عَنْ دارِ الغُرُور وَ الانابَةَ الى دارِ الخُلودِ و الاسْتِعْدادَ لِلموت قَبْلَ حُلُولِ الفَوت » : « خدايا دورى از دار فريب و ( اين دنيا ) را روزى من گردان و رجوع به سوى خانه هميشگى و آخرت و آمادگى براى مرگ را قبل از رسيدن فوت نصيب من گردان . « 1 » * * *

--> ( 1 ) . چهل حديث ( امام خمينى ) ، صفحه 179 - 178 ؛ دعاى آخر كلام اين عارف بزرگ مأخوذ از مفاتيح در اعمال شب 27 ماه مبارك رمضان است . .